Strefa RTV w salonie działa dobrze tylko wtedy, gdy odległość kanapy od ekranu wynika z przekątnej telewizora, a nie z wolnej ściany. Przyjmuje się, że komfortowy dystans to około 2,5–3 razy przekątna ekranu. Dla 55 cali daje to mniej więcej 3,5–4 metry, dla 65 cali — 4–5 metrów. Jeśli siedzisz bliżej, obraz rozjeżdża się na piksele i męczy wzrok. Dalej — tracisz szczegóły i zaczynasz zerkać w telefon zamiast w ekran.

Wysokość montażu też ma znaczenie. Środek ekranu powinien wypaść na linii wzroku osoby siedzącej, czyli zwykle 90–110 cm od podłogi. Gdy telewizor wisi za wysoko, po kwadransie boli kark. Warto też zadbać o to, by ekran nie odbijał światła z okna ani lampy stojącej bokiem. Rozwiązania, które porządkują kable i poprawiają akustykę, opisuje ściana TV w salonie — to dobry punkt wyjścia, jeśli nie chcesz, by plątanina przewodów psuła efekt.

Ergonomia to nie tylko wzrok. Kanapa ustawiona pod kątem prostym do ekranu wymusza skręcanie głowy, a fotel ustawiony bokiem psuje proporcje dźwięku z soundbara. Najlepiej, gdy oś patrzenia pokrywa się z osią głośników, a sprzęt stoi na tej samej ścianie co ekran albo tuż pod nim. Zostaw też minimum 10 cm odstępu między tyłem telewizora a ścianą — inaczej elektronika się przegrzewa, a wentylatory pracują głośniej.

Ostatni element to światło i dźwięk. Punktowe lampy za ekranem rozpraszają kontrast i poprawiają komfort wieczornego oglądania. Twarde powierzchnie — szkło, beton, panele — odbijają dźwięk i zamulają dialogi. Zasłony, dywan i tapicerka mebli tłumią pogłos. Zaplanuj te detale przed wierceniem otworów, bo później przenoszenie uchwytu oznacza szpachlowanie i malowanie całej ściany.