Większość kierowców traci czas nie dlatego, że za późno hamuje albo za wcześnie dodaje gaz. Traci go, bo patrzy na zbyt bliski fragment toru. Wzrok przyklejony do kilku metrów przed maską sprawia, że każdy ruch jest reakcją, a nie decyzją. Czytanie linii wyścigowej z wyprzedzeniem odwraca tę zależność: zamiast odpowiadać na to, co już się dzieje, zaczynasz kształtować to, co dopiero się stanie.

Klucz tkwi w tym, że wzrok steruje rękami i nogami szybciej, niż zdajesz sobie sprawę. Kiedy patrzysz na wierzchołek zakrętu, a nie na jego początek, mózg dostaje informację o geometrii łuku zanim jeszcze w niego wjedziesz. To pozwala ustawić auto szerzej, wcześniej otworzyć kierownicę i płynniej przenieść ciężar. Znajomość tego, z czym masz do czynienia, bardzo pomaga — warto przejrzeć materiały o tym, jakie rodzaje zakrętów występują na torach, bo szpilka wymaga innego patrzenia niż szybki łuk o stałym promieniu. Każdy z nich ma inny punkt, w którym wzrok powinien już być znacznie dalej, niż podpowiada instynkt.

Efekt jest mierzalny. Płynniejsza linia oznacza mniej korekt kierownicą, a każda korekta to tarcie i strata prędkości. Kiedy patrzysz dwa zakręty naprzód, hamowanie staje się krótsze, bo nie musisz go przerywać w panice. Wyjście z łuku otwiera się wcześniej, więc pełny gaz wchodzi o kilka metrów przed miejscem, w którym wcześniej dopiero kończyłeś skręt. Na jednym zakręcie to może być jedna dziesiąta. Na dwudziestu — sekunda albo więcej.

Trening tego nawyku nie wymaga sprzętu. Wystarczy świadomie przenosić wzrok wyżej i dalej, nawet podczas wolnego przejazdu. Na początku będzie to uczucie dyskomfortu, bo mózg domaga się patrzenia na to, co blisko. Po kilku sesjach przestaje być dziwne. Wtedy okrążenia same zaczynają się skracać, a ty masz wrażenie, że jedziesz wolniej, choć stoper mówi coś zupełnie innego.